Ef Íslendingar hefðu samþykkt Ice-save samning Lee Bucheit hefði heildarkostnaður íslenska ríkisins á endanum numið 46,5 milljörðum, þegar búið væri að greiða allar afborganir og vexti og borga upp höfuðstólinn, en því hefði verið lokið 15. júní 2016. Íslendingar höfnuðu sem betur fer samningnum og unnu í kjölfarið dómsmál þar sem staðfest var að Englendingar og Hollendingar áttu ekki þær kröfur gegn íslenska ríkinu sem þeir héldu.
Íslenska ríkið gerði hins vegar annan og mun verri samning árið 1997, þar sem ríkið fékk hinar svokölluðu kirkjujarðir í skiptum fyrir að greiða laun presta. Ísland hefur þegar greitt um 30 milljarða í afborganir, eða rúmlega 1500 milljónir á ári, en hefur þó ekki enn náð að borga krónu upp í höfuðstólinn, vegna þess að heildarupphæð greiðslunnar er óendanlega há, þar sem kveðið er á um árlegar greiðslur án afláts út í hið óendanlega. Heildarkostnaður af þessum samningi mun því á endanum nema mörgum Ice-savesamningum, verði staðið við samninginn. Ríkið hafði tekið þessar sömu eignir yfir áður, árið 1907, því kirkjan gat ekki rekið þær og prestar sem reyndu að lifa af þeim bjuggu við fátækt. Tekjur af jörðunum áttu að standa undir launagreiðslum til presta, en þær dugðu ekki. Kirkjan seldi þessar eignir svo aftur til ríkisins árið 1997 skv. áðurnefndum skilmálum. Það er ákveðið kraftaverk að selja sömu eignina tvisvar...
Kaþlóska kirkjan eignaðist þessar jarðir þegar ekkert trúfrelsi var á Íslandi, stundum í skiptum fyrir vafasama gjörninga eins og syndaaflausnir. Lúterska kirkjan hrifsaði svo þessar jarðir af kaþólsku kirkjunni með ofbeldi eins og frægt er, og hélt áfram að bæta við sig eignum. Á þeim tíma var ekki trúfrelsi á Íslandi, og beinlínis refsivert að tilheyra ekki kirkjunni. Allir þegnar landsins voru þvingaðir til að greiða kirkjunni gjald. Eignarmyndun hennar verður að skoðast í því ljósi. Enn í dag beitir kirkjan þessum sömu jörðum fyrir sig til að fjármagna starfsemi sína að eilífu þrátt fyrir að hafa löngu selt þær. Tvisvar.
Ljóst er að þeir sem skirfuðu undir samninginn fyrir hönd íslenska ríkisins höfðu ekki hag Íslendinga að leiðarljósi, þeir Þorsteinn Pálsson, og Geir H. Haarde.
No comments:
Post a Comment