Ég dvaldi haust nokkuð (sept til nóv) á hóteli í miðbæ Amman, sem hét Burj Al-Aarab. Þar starfaði maður sem var kallaður Abu-Abdullah. Hann spurði gjarnan hvað ég hefði borgað fyrir allt sem ég keypti og kom með inn á hótelið. Vöruverð í miðbænum er ekki fast, heldur þarf að prútta um verðið.
Eitt sinn kom ég inn á hótelið með nýja rakvél. "Hvað kostaði rakvélin", spurði Abu-Abdullah. "Tíu dínara", sagði ég. Þá varð Abu-Abdullah alveg brjálaður! Rán og svívirða (eib)! æpti hann og hristi hausinn. „Ég hefði fengið hana fyrir sjö dínara. Jafnvel minna. Keyptir þú þetta af strákunum hérna fyrir neðan?" (og benti í átt að búðinni, sem var á götuhorni rétt fyrir neðan hótelið). Já, sagði ég. „Komdu með mér, látum þá endurgreiða þér!“ sagði hann. En ég sagði „Nei, nei, skiptir engu“ og fór upp á herbergið á meðan hann kallaði á eftir mér „Þú átt ekki að láta koma svona fram við þig, heiður þinn er að veði!“
Nokkrum dögum síðar gekk ég framhjá þessari sömu búð, þegar eigandinn kemur hlaupandi út á eftir mér og segir „Sæll vinur, má ekki bjóða þér að kíkja inn og fá falafel og te?“. Ég hafði ekkert betra að gera, svo ég þáði boðið. Við settumst inni og borðuðum þetta falafel og drukkum teið, og hann spurði „hvernig líkar þér í Amman?“ og svona smá spjall. Þegar ég kvaddi og var að búa mig undir að fara segir hann við mig: „Heyrðu vinur, getur þú gert mér smá greiða?“ „Ætli það ekki“, svaraði ég. Þá segir hann: "Gætir þú sagt við Abu-Abdullah uppi á hóteli að þú sért búinn að fyrirgefa mér og við séum góðir bara? "
Þá hafði Abu-Abdullah víst komið ítrekað í búðina að skammast yfir því að okrað hefði verið á mér og þetta væri svívirða og skömm
No comments:
Post a Comment