Te og Kaffi virðir ekki íslensk lög (Facebook 20. maí 2020)

Te og Kaffi virðir ekki íslensk lög

Reynslusaga

Ég fór út í Te og Kaffi við Hlemm. Í búðarborðinu var ýmsum bökunarvörum stillt upp ásamt verðmerkingu. Voru þar m.a. smurt heilhveitihorn með osti og skinku, hafrasmákökur og fleira. En dýrindis grilloka með mozarella og spínati fangaði athygli mína. „Ég ætla að fá eina svona „Mozzarella grilloku“" sagði ég. „Því miður er þessi bara til sýnis við eigum ekki lengur neinar Mozzarellalokur. Þessi er útrunnin“, sagði afgreiðslukonan. „Já, nei ekkert svona“, sagði ég. „Samkvæmt lögum um samningsgerð umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936 er svona framstilling á vöru ásamt verðmerkingu bindandi loforð, sem ég þarf bara að samþykkja til að samningur komist á, samkvæmt skýringum Páls Sigurðssonar í bókinni Samningaréttur. Þar segir orðrétt að svona loforð sé bindandi fyrir loforðsgjafa“. „Já, en ég á bara ekki svona samloku“ sagði konan. „Nei heyrðu nú, það þýðir ekkert að reyna svona við mig. Ég er lögfræðingur og ég fékk 8,5 í samningarétti I og 8 í samningarétti II. Það þýðir ekkert fyrir þig að bera fyrir þig ómöguleika hérna!“ sagði ég, réttilega. „Ha?“ sagði konan. „Já, ómöguleiki er hugtak í samningarétti, ég veit allt um þetta. Menn geta borið fyrir sig ómöguleika þegar ekki er hægt að efna tiltekin loforð, en það á bara alls ekki við hér. Þú getur alveg skroppið hérna yfir götuna yfir í 10-11 og keypt mozzarella ost og spínat og smurt fyrir mig Mozzarella grilloku. Ég vil efndir „in natura"“. „Efndir in natura?“ spurði konan. „Þú veist ekki neitt! Efndir in natura er hugtak úr samningarétti sem merkir efndir samkvæmt aðalefni loforðs. T.d. eru efndir in natura hérna að ég fái Mozzarellaloku, en t.d. ekki skaðabætur eða einhverja aðra loku í staðinn“. „Djísús!“ sagði konan. „Nei, heyrðu nú mig“ sagði ég, „það þýðir ekkert að ætla að kalla eitthvað á almættið hérna, ég er trúleysingi.“ „Næsti“, sagði þá konan, en ég sagði henni: „Þú hefur ekki heyrt það síðasta frá mér! Ég mun stefna þér og Te og Kaffi til að þola dóm fyrir Hérðasdómi Reykjavíkur, þar sem þið munuð þurfa að afhenda mér Mozzarella grilloku með vöxtum. Miðað við hve hægt gengur að reka dómsmál má ætla að það verði orðin a.m.k. ein og hálf Mozzarellaloka þegar dómur mun falla í málinu. Ég mun líka láta ykkur greiða málskostnað og virðisaukaskatt af þóknun lögmanns!“.

(Til öryggis og til að taka af allan vafa, þá áttu þessi samskipti sér ekki raunverulega stað. Mozzarella samlokan var sannarlega ekki til, en ég keypti bara þegjandi og hljóðalaust eitthvað smurt brauð með osti í staðinn.)

Skuldaleiðréttingin. Facebook, 30. september 2016.

Nú styttist í að ríkisstjórnin ljúki störfum og leggi verk sín í dóm þjóðarinnar.

Ég er svo lánsamur að vera vel aflögufær... og ég borga talsvert háar fjárhæðir í skatt árlega. Ég þigg að sjálfsögðu engar bætur á móti frá hinu opinbera. Ég var í göngutúr á Arnarnesinu og það gladdi mig svo þegar ég horfði á fallegu húsin að hugsa til þess að vegna skuldaleiðréttinga-aðgerða ríkisstjórnarinnar hefði ég hjálpað sumum af þessum mínum minnstu bræðrum sem eiga þessi fallegu hús sem ég var að skoða með því að greiða niður eitthvað af lánunum þeirra sem skattgreiðandi í landinu. Það var mér auðvitað bæði ljúft og skylt að hjálpa til. Því miður hef ég hins vegar ekki haft ráð á að kaupa fasteign sjálfur, en það gladdi mig þó að hugsa til þess að ég væri amk að taka þátt viðleitni annarra til að kaupa fasteignir. Þetta hefur líka valdið hækkandi fasteignaverði, sem þýðir að ég borga enn meira í leigu en ella, og það kemur sér auðvitað líka vel fyrir leigusala minn. Ég er viss um að niðurgreiðsla mín og annarra hefur komið sér vel, þar sem minna fékkst frá útgerðinni en búast mátti við. Ríkisstjórnin varð nefnilega að lækka veiðigjöldin. Útgerðin er í svipuðum sporum og fasteignaeigendur. Bæði rekstur fasteigna og útgerða er mjög íþyngjandi. Sem betur fer er hægt að reiða sig á aðstoð okkar hinna sem ekki þurfum að burðast með svona þungar byrðar. Búum til betri heim. Sameinust hjálpum þeim.

Broddgeltir og búrkur. Facebook, 6. október 2016.

Núna í aðdraganda kosninga hef ég séð umræður um að banna ætti búrkur á Íslandi. Þetta hefur auðvitað heyrst frá Íslensku þjóðfylkingunni, þar sem búrkubann er hluti af grunnstefnu flokksins, og ég hef líka í huga t.d. ummæli frá Þorgerði Katrínu hjá Viðreisn. Það er hægt að færa fram gild rök fyrir búkubanni. Búrkan og niqab hafa verið bönnuð á mörgum stöðum t.d. í Egyptalandi og Sýrlandi þar sem meirihluti íbúa eru múslimar. Það er t.d. svo fólk geti borið kennsl á annað fólk í almennu rými o.s.frv. Það er hins vegar sérstakt að ræða búrkubann á Íslandi, þar sem ég held að það sé ekki nokkur einasta kona í landinu sem klæðist búrku eða að það hafi nokkru sinni gerst. Það að þetta sé í umræðu hér er því afar sérstakt. Það er álíka aðkallandi að takast á við íslenska búrkuvandamálið - eins og að banna veiðar á broddgöltum á norðurlandi. Það eru engir broddgeltir þar, og enginn að veiða þá. Þeir sem hafa áhyggjur af uppgangi búrkunnar í landinu eru annað hvort afar illa upplýstir, eða með alveg gríðarlega svæsna kvíðaröskun. Meðfylgjandi er svo mynd þar sem margir vita ekki hver munurinn er á búrku, niqab, hijab og shador.

Skjalafals. Facebook, 16. október 2016.

Ég lét Margréti Mjöll lesa heima úr skólabókinni "Mús í móa" eins og fyrir var lagt. Hún kunni því illa og áðan fann ég þennan miða í töskunni hennar. Er hér um svonefnt skjalafals að ræða, þar sem ætlunin var að falsa skilaboð frá mér til kennarans um að ég vilji banna að hún sé látin lesa bækur sem þessa. Ljóst er að ég þarf að taka mig verulega á í uppeldinu. Eitthvað hefur brugðist. Í falsaða bréfið vantar t.d. ávarp til kennarans, dagsetningu, auk annarra lágmarks formkrafna til að gera skjalið trúanlegt. En með góðri leiðbeiningu frá lögfræðimenntuðum föður hennar má búast við framförum þegar aldurinn færist yfir. Ég er þolinmóður.

Stóri Icesave-samningurinn. Facebook, 11. apríl 2017.

Ef Íslendingar hefðu samþykkt Ice-save samning Lee Bucheit hefði heildarkostnaður íslenska ríkisins á endanum numið 46,5 milljörðum, þegar búið væri að greiða allar afborganir og vexti og borga upp höfuðstólinn, en því hefði verið lokið 15. júní 2016. Íslendingar höfnuðu sem betur fer samningnum og unnu í kjölfarið dómsmál þar sem staðfest var að Englendingar og Hollendingar áttu ekki þær kröfur gegn íslenska ríkinu sem þeir héldu.

Íslenska ríkið gerði hins vegar annan og mun verri samning árið 1997, þar sem ríkið fékk hinar svokölluðu kirkjujarðir í skiptum fyrir að greiða laun presta. Ísland hefur þegar greitt um 30 milljarða í afborganir, eða rúmlega 1500 milljónir á ári, en hefur þó ekki enn náð að borga krónu upp í höfuðstólinn, vegna þess að heildarupphæð greiðslunnar er óendanlega há, þar sem kveðið er á um árlegar greiðslur án afláts út í hið óendanlega. Heildarkostnaður af þessum samningi mun því á endanum nema mörgum Ice-savesamningum, verði staðið við samninginn. Ríkið hafði tekið þessar sömu eignir yfir áður, árið 1907, því kirkjan gat ekki rekið þær og prestar sem reyndu að lifa af þeim bjuggu við fátækt. Tekjur af jörðunum áttu að standa undir launagreiðslum til presta, en þær dugðu ekki. Kirkjan seldi þessar eignir svo aftur til ríkisins árið 1997 skv. áðurnefndum skilmálum. Það er ákveðið kraftaverk að selja sömu eignina tvisvar...

Kaþlóska kirkjan eignaðist þessar jarðir þegar ekkert trúfrelsi var á Íslandi, stundum í skiptum fyrir vafasama gjörninga eins og syndaaflausnir. Lúterska kirkjan hrifsaði svo þessar jarðir af kaþólsku kirkjunni með ofbeldi eins og frægt er, og hélt áfram að bæta við sig eignum. Á þeim tíma var ekki trúfrelsi á Íslandi, og beinlínis refsivert að tilheyra ekki kirkjunni. Allir þegnar landsins voru þvingaðir til að greiða kirkjunni gjald. Eignarmyndun hennar verður að skoðast í því ljósi. Enn í dag beitir kirkjan þessum sömu jörðum fyrir sig til að fjármagna starfsemi sína að eilífu þrátt fyrir að hafa löngu selt þær. Tvisvar.

Ljóst er að þeir sem skirfuðu undir samninginn fyrir hönd íslenska ríkisins höfðu ekki hag Íslendinga að leiðarljósi, þeir Þorsteinn Pálsson, og Geir H. Haarde.

https://www.visindavefur.is/svar.php?id=72312

Neanderthalsmenn. Facebook, 23. nóvember 2018.

Ég fæ oft einkennilegar dellur, og að undanförnu hef ég verið afskaplega upptekinn af því að kynna mér erfðafræðirannsóknir á Neanderthals-mönnum (Hér eftir N-menn).

Fornt erfðaefni getur varðveist vel, ef það finnst í steingervingi sem hefur verið á þurrum stað í stöðugum kulda. Elsta DNA-sýni sem náðst hefur til að rannsaka N-menn kom úr 400.000 ára gömlum N-manni (Meyer et al 2016), og hefur erfðaefni úr fjölda mörgum N-mönnum verið rannsakað.

Samkvæmt rannsóknum á mtDNA greindust forfeður N-manna frá okkar forfeðrum fyrir 550.000 til 690.000 árum. Meðal innbyrðismunur á mtDNA hjá nútímamönnum er 8,0 „substitutions“ (sem ég held að heiti punktbreytingar á íslensku – tek glaður við leiðréttingum). Munurinn milli meðal manns og simpansa er 55,0 punktbreytingar. Munurinn milli meðal manns og N-manns er 27,2 punktbreytingar. (Krings et al. 1997, 1999)

N-menn voru því í grunninn merkilega óskildir okkar, miðað við hve líkir þeir voru okkur. Þeir voru fullkomlega vitiborni „menn“, sem t.d. saumuðu föt, jörðuðu þá látnu, smíðuðu verkfæri og máluðu myndir. Rannsókn á tönnum N-manns sem fannst á Spáni, sem hafði þjáðst af magasjúkdómi, leiddi í ljós að á þeim fannst DNA af berki sem inniheldur aspirin og af myglunni Penicillium (sem er notuð til að búa til sýklalyfið pensilín) (Laura S. Weyrich et al. 2017). Vissu þeir fyrir tugþúsundum ára hvað þeir ættu að borða sem lyf gegn sjúkdómum?? Mér finnst það stórkostlega merkilegt að til hafi verið allt önnur tegund vitiborinna manna en sú sem við tilheyrum, sem þróaðist sjálfstætt á öðrum stað en við, og kom fram langt á undan okkur! („Við“ höfum verið á jörðinni í 60.000 ár (edit 200.000 ár) – þeir komu fram fyrir 400.000 árum og dóu út fyrir 30.000 árum). Mér finnst það í raun álíka athyglisvert og að finna geimverur eða týndu borgina Atlantis.

Erfðamengi tveggja N-manna frá Spáni og Ítalíu leiddi í ljós að þeir voru með eins stökkbreytingu á MC1R geni og t.d. ég – þ.e. sem leiðir til ljósrar húðar og rauðs hárs (Lalueza-Fox et al. 2007).

But the plot thickens… erfðarannsóknir hafa sannað að við, og þessi tegund, sem aðgreindist frá okkur fyrir 550.000 til 690.000 árum, blönduðumst eitthvað. Einhverjir N-menn og menn eignuðust afkvæmi saman, sem voru frjó, og „kynbættu“ (ég nota þetta orð, því ég hef svo gaman af N-mönnum) okkar tegund. Ég lærði þetta alls ekki þegar ég lærði fyrst um N-menn enda sannaðist þetta ekki fyrr en um 2010. Meðal maður utan Afríku er með eitthvað um 2% af erfðaefni sínu beint frá N-mönnum. T.d. höfum við gen frá þeim sem hafa áhrif á ónæmiskerfið, en þessi gen hafa gagnast okkur þegar við fluttum frá Afríku til kaldari svæða þar sem þeir bjuggu fyrir og höfðu verið í hundruð þúsund ára og þróað með sér mótspyrnu gegn sjúkdómum sem við höfðum ekki komist í tæri við áður (Dannemann et al 2016). Í stórri rannsókn þar sem erfðaefni voru fengin frá 28.000 manns og borin saman við sjúkraskýrslur og erfðamengi N-manna kom í ljós að gen frá N-mönnum auka t.d. líkur á nikótínfíkn, þunglyndi, útbrotum á húð o.fl. (Corinne N. Simonti et al. 2016)

Núna langar mig að láta raðgreina í mér erfðamengið til að komast að því hve skyldur ég er N-mönnum! (vonandi meira en 2% meðaltalið)

Krýsuvikuleiðin að betri skilningi á frönsku slangri. Facebook, 12. september 2019.

Þegar ég var 17 ára fékk ég dellu fyrir frönsku. Ég fór til Frakklands nokkur sumur (17-20 ára) til að læra frönsku, fékk verðlaun fyrir bestan árangur í frönsku í framhaldsskóla og fór í BA nám frönsku í HÍ (og fékk um 9 í meðal einkunn á 4 önnum, en lauk ekki náminu, því ég fór aftur í laganám). Þegar ég var í Montpellier 1998 í frönskuskóla bjó ég á stúdendagörðum, sem voru bara eitt herbergi á mann, og sameiginleg klósett og eldhús frammi, í nokkrum blokkum sem mynduðu hringi. Næstum allir þar voru frá Alsír, Túnis og Marokkó í grunninn, og misjafnt hvort þau komu frá heimilum frá norður Afríku eða Frakklandi til náms. Það var HM í fótbolta þetta sumar og allir þarna héldu með Marokkó og Túnis sem voru í kepnninni, og ég horfði t.d. með mörgum sem bjuggu þarna með mér á leik Noregs og Marokkó sem var eftirminnilegt (Fór jafntefli, 2-2. Var fyrsti leikurinn í riðlinum og Marokkó jafnaði seint í leiknum. Ég og íslenskur félagi minn héldum með Noregi, og ákváðum að vera ekkert að bera það á torg, en gleymdum okkur og fögnuðum brjálæðislega fyrsta marki Noregs, en gjóuðum bara augunum til hvors annars þegar Noregur skoraði mark nr. 2!). Þarna kynntist ég því fyrst að stór hluti ungs fólks í Frakklandi, í tilteknum hverfum og svæðum, væri frá norður Afríku. Segir sig sjálft. Alsír var hluti af Frakklandi, og Marokkó og Túnis franskar nýlendur. Kennarinn minn í Annecy áðrið á undan var einmitt Frakki sem átti foreldra sem fæddust í Alsír, af arabískum uppruna. Hann hafði sjálfur að vísu aldrei farið til Alsír sagði hann mér.

Ég hafði sérstakan áhuga á að kynna mér franskt slangur. Það var ekki kennt í neinu námsefni sem ég komst í tæri við auðvitað. En mér fannst samt skemmtilegt að læra slangrið, sem ég lærði í gegnum bíómyndir, tónlist o.þ.h. Sama átti við um marga samnemendur mína og kennara í HÍ í frönskunni, þegar ég fór í nám þar. Ég horfði marg oft á franska mynd sem var fræg fyrir að vera á gríðarlegu slangri og átti að gerast í fátæku úthverfi. Myndin heitir La Haine. Er meistaraverk. Ef við frönskunemarnir í HÍ þóttumst voru orðin eitthvað góð í frönsku slangri, þá spurði einhver kennari kannski „en skiljið þið La Haine vel? Ha?“. Og nei, það gat nú enginn sagt að hún væri sérstaklega auðskiljanleg.

Árið 2006 las ég bók eftir íhaldsmann sem óttaðist mikið um framtíð vestrænnar menningar, Mark Steyn. Bókin heitir America Alone. Sú bók fjallar um aukningu meðal Múslima í Evrópu, vegna innflutnings frá múslimalöndum, og lækkandi fæðingartíðni meðal „alvöru“ Evrópumanna. Ég var langt til hægri þegar ég las þessa bók. Samt tók ég eftir því að áhyggjur höfundar væru of ýktar, en á sama tíma fannst mér þetta skemmtilegt lesefni engu að síður, svo ég las hana frá upphafi til enda. Þar kom t.d. fram að algengasta drengjanafnið í nokkrum borgum í Evrópu meðal nýfæddra væri „Múhammeð“, og bent var á að eitthvað á borð við 20% af ungmennum í Evrópu á nokkrum svæðum væru múslimar, þó að heildarhlutfallið væru bara nokkur prósent á landsvísu að sjálfsögðu. Þetta olli mér engum áhyggjum (þvert á móti) og ég hugsaði með mér – „hey! Fyrst það er örlítið sannleikskorn í þessu sennilega ætla ég að taka forskot á þróunina, og læra arabísku. Ég er með grunn í hebresku sem hjálpar“ Auk þess fannst mér arabískt letur afskaplega flott, og tungumálið auðvitað praktískt. Þetta var kveikjan að því að ég byrjaði að læra arabísku. Ég fór beint út í Pennann Eymundsson á Akureyri á móti Hótel Kea og keypti bókina „Teach yourself Arabic“ frá Living Language, með tilheyrandi geisladiskum oþh., nánast um leið og ég lagði frá mér America Alone. Þá fór af stað atburðarrás, sem ekki sér fyrir endann á ennþá.

Fyrir 2 árum fór ég til Parísar og þaðan ætlaði ég til Egyptalands. Ég keypti 5 nætur á 5 stjörnu hóteli í Cairo, og rándýrt flug o.fl. Nema hvað að þegar ég ætlaði að fara upp í flugvél til Egypalands frá París var mér vísað frá. Vegabréfið mitt var útrunnið (þó það væri bara 2,5 árs, löng saga). Ég var ringlaður og miður mín, þreyttur eftir ferðavesenið, og eftir að hafa rifist við Egyptair (ég trúði því ekki fyrst að vegabréfið mitt væri útrunnið, það gat bara ekki verið!). Ég fór afar annars hugar og pantaði leigubíl að hóteliðnu þar sem ég ætlaði að vera auka 5 daga í París, sem voru aldrei á áætlun, því ég átti ekki flug til baka frá París fyrr en eftir 5 daga.

Ringlaður og ruglaður sest ég inn í leigubílinn, og fer að spjalla við leigubílstjórann. Við spjöllum saman mjög lengi í umferðinni frá Charles de Gaulle flugvellinum og inn í 11 hverfið í París. Ég þurfti að fá útrás fyrir ófarir mínar og lét bara dæluna ganga. Allt í einu fatta ég að ég er að nota fullt af arabískum orðum óvart, í bland við frönskuna mína, sem ég hélt að væri nógu sterk til að ég færi ekki að blanda henni óvart við önnur mál. Ég bið leigubílstjórann að afsaka mig ef eitthvað væri óskýrt hjá mér, því ég væri búinn að vera að blanda saman arabísku og frönsku og að mér þætti það afar vandræðalegt. Ég væri bara svona ringlaður og þreyttur. Þá fer hann að hlægja og segir, á arabísku „Ég tók ekkert eftir því vinur! Pabbi er frá Túnis. Ég er vanur þessu.“ Og ég hugsaði hve þetta væri dæmigert með leigubílstjóra og fór að hlægja. Ég gat einmitt talað arabísku við leigubílstjórana í Brussel nokkrum árum fyrr. Ég blandaði því bara saman málum eins og mér sýndist framvegis í þessum bíltúr.

Nema hvað að í gær var ég að lesa um arabískt norður-afrískt rapp (sem ég hef verið að hlusta mikið á að undanförnu til að læra mállýskurnar í norður Afríku, sem eru nokkuð ólíkar þeim mállýskum í arabísku sem ég þekki best). Ég var að reyna að finna textana með gúggli út frá því sem mér heyrðist menn vera að segja þegar ég var að hlusta á ný lög á Youtube. Þá fattaði ég allt í einu að algengasta leitarniðurstaðan var síða sem hið ágæta franska dagblað „Le Monde“ heldur úti fyrir umfjöllun um tónlist og safn af textum við lög. Og merkilegt nokk, bara hellingur af því sem þeir fjalla um er á arabísku. Franska blaðið „Le Monde“! Á listanum yfir þau lög sem eru mest skoðuð undir flokknum rapp, voru margir titlar á arabísku. Nema hvað að allt í einu rann upp fyrir mér ljós… Talsvert magn af franska slangrinu sem mér þótti mest framandi og ógegnsætt í gamla daga er arabíska!! (sumt að vísu orð sem eru afmörkuð við mállýskurnar í Túnis, Alsír og Marokkó)

Í frönsku slangri eru orð eins og wesh, sem þýðir „hvað er á seiði“, og kemur úr arabísku. Esh og wesh. Shwayja, þýðir smávegis, kemur beint úr arabísku. Bled þýðir land, kemur beint úr arabísku, flús þýðir peningar, kemur beint úr arabísku, walou, kemur úr arabísku og þýðir „ekki neitt“, shabi þýðir „vinur minn“, kemur úr arabísku, khouya, þýðir bróðir minn, kemur úr arabísku, miskin þýðir fátækur, eða aumingjans maður, kemur úr arabísku, gara er notað í Alsír fyrir sígarettur, súf þýðir sjáðu og kemur beint úr arabísku og svona mætti lengi telja. Ég fór svolitla krísurvíkurleið í tungumáladellunni þegar ég byrjaði að læra arabísku, og áttaði mig ekki á því að leiðin myndi liggja t.d. í átt að betri skilningi á frönsku slangri.

Abu-Abdullah. Facebook, 5. febrúar 2020.

Ég dvaldi haust nokkuð (sept til nóv) á hóteli í miðbæ Amman, sem hét Burj Al-Aarab. Þar starfaði maður sem var kallaður Abu-Abdullah. Hann spurði gjarnan hvað ég hefði borgað fyrir allt sem ég keypti og kom með inn á hótelið. Vöruverð í miðbænum er ekki fast, heldur þarf að prútta um verðið.

Eitt sinn kom ég inn á hótelið með nýja rakvél. "Hvað kostaði rakvélin", spurði Abu-Abdullah. "Tíu dínara", sagði ég. Þá varð Abu-Abdullah alveg brjálaður! Rán og svívirða (eib)! æpti hann og hristi hausinn. „Ég hefði fengið hana fyrir sjö dínara. Jafnvel minna. Keyptir þú þetta af strákunum hérna fyrir neðan?" (og benti í átt að búðinni, sem var á götuhorni rétt fyrir neðan hótelið). Já, sagði ég. „Komdu með mér, látum þá endurgreiða þér!“ sagði hann. En ég sagði „Nei, nei, skiptir engu“ og fór upp á herbergið á meðan hann kallaði á eftir mér „Þú átt ekki að láta koma svona fram við þig, heiður þinn er að veði!“

Nokkrum dögum síðar gekk ég framhjá þessari sömu búð, þegar eigandinn kemur hlaupandi út á eftir mér og segir „Sæll vinur, má ekki bjóða þér að kíkja inn og fá falafel og te?“. Ég hafði ekkert betra að gera, svo ég þáði boðið. Við settumst inni og borðuðum þetta falafel og drukkum teið, og hann spurði „hvernig líkar þér í Amman?“ og svona smá spjall. Þegar ég kvaddi og var að búa mig undir að fara segir hann við mig: „Heyrðu vinur, getur þú gert mér smá greiða?“ „Ætli það ekki“, svaraði ég. Þá segir hann: "Gætir þú sagt við Abu-Abdullah uppi á hóteli að þú sért búinn að fyrirgefa mér og við séum góðir bara? "

Þá hafði Abu-Abdullah víst komið ítrekað í búðina að skammast yfir því að okrað hefði verið á mér og þetta væri svívirða og skömm

Landamæravörðurinn knái frá Líbanon. Facebook, 30. mars 2020

Ég hef þrisvar lent í furðulegum samskiptum við landamæraverði við för yfir landamæri erlends ríkis. Hef ég nú frásögn af einum slíkum. Þetta var fyrir u.þ.b. ári síðan. Ég var lentur á flugvellinum í Líbanon, og yfirleitt er það bara formsatriði fyrir Íslending að fara yfir landamærin ef viðkomandi er með allt sitt á hreinu, þ.e.a.s. búinn að panta hótelgistingu og gera aðrar þær ráðstafanir sem nauðsynlegar eru. Í röðinni á undan mér hafði amk tugur manns farið í gegnum hliðið eftir að landamæravörðurinn hafði bara rétt gjóað augunum á vegabréf þeirra, stimplað það og kinkað kolli. Þegar kom að mér að fara yfir landamærin tekur vörðurinn passann minn, skoðar örlítið, og segir síðan "dokaðu aðeins." Síðan stekkur hann fimlega yfir í næsta bás og ráðfærir sig við samstarfskonu sína sem var að vinna í næsta hliði. Verður heilmikil ráðstefna hjá þeim, þar sem þau skoða vegabréfið heillengi og slá upp í tölvu af miklum móð og kinka kolli og ræða saman hvíslandi. Þá var ég farinn að hafa miklar áhyggjur af því að þau hefðu fundið eitthvað sem ég hefði skrifað á netinu sem þeim líkaði ekki við, sem hægt væri að nota til að meina mér inngöngu í landið. Eftir talsverða bið kemur landamæravörðurinn til baka og segir "Fyrirgefðu. Ég er ógeðslega hrifinn af þessari konu þarna sem er að vinna með mér, svo ég notaði vegabréfið þitt sem afsökun til þess að ráðfæra mig aðeins við hana. Heyrðu, þú ert frá Íslandi. Hefur þú séð þættina "Fikings"? Það eru uppáhalds þættirnir mínir". Ég var eiginlega alveg viss um að hann væri að meina Game of Thrones, svo ég sagði bara já. Hann gaf sér mínútu til að dásama þættina og ég tók bara undir og sagði að þeir væru frábærir. Nú rétt í þessu var ég hins vegar átta mig á því að það eru þættir á Netflix sem heita Vikings og er ég að byrja að hrofa á þá þætti. Af því tilefni varð mér hugsað til landamæravarðarins knáa frá Líbanon.

Örpredikun. Facebook, 19. apríl 2020

Ég predikaði einu sinni nokkrum sinnum í mánuði upp úr Biblíunni í Hvítasunnukrikjunni á Akureyri. Ég er eiginlega farinn að sakna þess. Hér er því skrifleg predikun fyrir okkur dúllurnar sem höngum á facebook. Það er jú sunnudagur í dag.

Predikun dagsins:

"Lítið til fugla himinsins. Hvorki sá þeir né uppskera né safna í hlöður og faðir yðar himneskur fæðir þá. Eruð þér ekki miklu fremri þeim?“ Matteus 6:26

Milljónum fugla er slátrað í sláturhúsum um allan heim, og í Biblíunni sem Jesús las, eru nákvæmar lýsingar á því hvernig ætti að búta þá í sundur og fórna til guðs.

Ekki farnast fuglum úti í náttúrunni mikið betur en fuglunum í sláturhúsunum. Á hverju einasta ári deyr þriðjungur fullorðinna fugla úr hungri, og 80% unga.

Boðskapur dagsins er því sá að það sé ekki mjög öruggt að vera á framfæri guðs, ef fuglarnir eru dæmi um þá sem himneskur faðir okkar brauðfærir. Amen.