Te og Kaffi virðir ekki íslensk lög
Reynslusaga
Ég fór út í Te og Kaffi við Hlemm. Í búðarborðinu var ýmsum bökunarvörum stillt upp ásamt verðmerkingu. Voru þar m.a. smurt heilhveitihorn með osti og skinku, hafrasmákökur og fleira. En dýrindis grilloka með mozarella og spínati fangaði athygli mína. „Ég ætla að fá eina svona „Mozzarella grilloku“" sagði ég. „Því miður er þessi bara til sýnis við eigum ekki lengur neinar Mozzarellalokur. Þessi er útrunnin“, sagði afgreiðslukonan. „Já, nei ekkert svona“, sagði ég. „Samkvæmt lögum um samningsgerð umboð og ógilda löggerninga nr. 7/1936 er svona framstilling á vöru ásamt verðmerkingu bindandi loforð, sem ég þarf bara að samþykkja til að samningur komist á, samkvæmt skýringum Páls Sigurðssonar í bókinni Samningaréttur. Þar segir orðrétt að svona loforð sé bindandi fyrir loforðsgjafa“. „Já, en ég á bara ekki svona samloku“ sagði konan. „Nei heyrðu nú, það þýðir ekkert að reyna svona við mig. Ég er lögfræðingur og ég fékk 8,5 í samningarétti I og 8 í samningarétti II. Það þýðir ekkert fyrir þig að bera fyrir þig ómöguleika hérna!“ sagði ég, réttilega. „Ha?“ sagði konan. „Já, ómöguleiki er hugtak í samningarétti, ég veit allt um þetta. Menn geta borið fyrir sig ómöguleika þegar ekki er hægt að efna tiltekin loforð, en það á bara alls ekki við hér. Þú getur alveg skroppið hérna yfir götuna yfir í 10-11 og keypt mozzarella ost og spínat og smurt fyrir mig Mozzarella grilloku. Ég vil efndir „in natura"“. „Efndir in natura?“ spurði konan. „Þú veist ekki neitt! Efndir in natura er hugtak úr samningarétti sem merkir efndir samkvæmt aðalefni loforðs. T.d. eru efndir in natura hérna að ég fái Mozzarellaloku, en t.d. ekki skaðabætur eða einhverja aðra loku í staðinn“. „Djísús!“ sagði konan. „Nei, heyrðu nú mig“ sagði ég, „það þýðir ekkert að ætla að kalla eitthvað á almættið hérna, ég er trúleysingi.“ „Næsti“, sagði þá konan, en ég sagði henni: „Þú hefur ekki heyrt það síðasta frá mér! Ég mun stefna þér og Te og Kaffi til að þola dóm fyrir Hérðasdómi Reykjavíkur, þar sem þið munuð þurfa að afhenda mér Mozzarella grilloku með vöxtum. Miðað við hve hægt gengur að reka dómsmál má ætla að það verði orðin a.m.k. ein og hálf Mozzarellaloka þegar dómur mun falla í málinu. Ég mun líka láta ykkur greiða málskostnað og virðisaukaskatt af þóknun lögmanns!“.
(Til öryggis og til að taka af allan vafa, þá áttu þessi samskipti sér ekki raunverulega stað. Mozzarella samlokan var sannarlega ekki til, en ég keypti bara þegjandi og hljóðalaust eitthvað smurt brauð með osti í staðinn.)
